Een Italiaan uit de Alpen in het platte Nederland: dat is wel even wennen! Je ogen doen pijn van het staren naar ononderbroken horizonten waar nog geen heuvel te bekennen is, buiten word je altijd nat van de eeuwige regen en je huid wordt zo wit als Nederlandse melk... en dan eten die Nederlanders ook nog eens rare dingen als stamppot (dat ik in het begin steevast 'kippenvoer' noemde en weigerde te eten). Maar geloof het of niet, langzaam maar zeker begon er iets van liefde te groeien voor dit vreemde kikkerland. Langzaam begon ik te houden van die eindeloze verten die zich prachtig lenen voor foto's met veel diepte door sterke perspectivistische lijnen. Ik begon te houden van de groene weilanden met de Hollandse zwart-witte koeien. Ik begon te houden van de steden; van de monumentale gebouwen, maar ook van de steegjes achteraf waar altijd wel een schilderachtig hoekje te vinden is. Ik begon te houden van de bloemen, de molens, de fietspaden, de indrukwekkende wolkenluchten, het bos en de heide, de polders en de lange zandstranden.

En toen ik ook nog eens begon te houden van een oer-Nederlandse vrouw genaamd Thea wist ik het zeker: dit is Mijn Mooie Nederland.       >> Klik op de foto's om verder te gaan <<